Ropień pczagardzielowy (Absoessus retrophAryngeus). W związku z ostrą sprawą migdałków lub gardzieli rozwija się ostro obrzmienie na tylnej ścianie gardzieli, szybko wykazujące chełbotanie i utrudniające połykanie i oddechanie.
Ropień może też należeć do rzędu zimnych, powstających skutkiem gruźlicy górnych kręgów szyjnych i wtedy powstawanie jego jest powolniejsze . Wkroczenie operacyjne bywa konieczne w dużych ropniach, grożących uduszeniem. Otwarcie ropnia należy dokonać ostrym nożem spiczastym, owiniętym z wyjątkiem 1/2 cm. samego ostrza przylepcem, prowadząc cięcie ściśle w linji strzałowej. Aby zapobiegnąć zachłyśnięciu się ropą, lepiej operować bez usypiania i na leżącym ze zwisającą ku dołowi głową chorym. Po otwarciu ropnia groźne objawy duszności znikają, natomiast dalsze losy zależą już od przebiegu właściwej sprawy, która ropień wywołała. Sączkowanie tych ropni jest zbyteczne, natomiast cięcie winno być wystarczająco długie, aby ropa mogła doszczętnie spłynąć. Do odkażania jamy ustnej służy panacrin — Bukowski.